Anything and Everything 4
Open Semester
ร่างสูงนอนก่ายหน้าผาก ถึงแสงยามเช้าจะสาดส่องเข้ามาในห้องแล้วแต่เบียคุยะ็ยังรู้สึกไม่อยากลุกจากที่นอน ฤทธิ์เตกีล่าเมื่อคืนนี้ทำเอาเขาปวดหัวจนแทบระเบิด นั่นทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจว่าชีวิตนี้จะไม่เล่นสงครามแอลกอฮอล์กับใครอีกแล้ว
พี่คะ ลูเคียนั่นเองที่นั่งข้างๆเขา พี่ไม่สบายหรือเปล่าคะ
อือ... ปวดหัวน่ะ
หนูบอกแล้วว่าอย่าเดินตากฝนไง ลูเคียเอามือแตะหน้าผากพี่ชาย ไม่มีไข้นี่คะ... พี่ไปทำอะไรมาหรือเปล่า นี่มันชุดสมัยพี่อยู่มหาลัยนี่ นอนทั้งชุดนี้เลยเหรอเนี่ย
อ่า... เบียคุยะลืมตากระพริบปริบๆ เอาน่าๆ คงดื่มกาแฟหนักไปหน่อยมั้ง
พี่คะ วันนี้ต้องไปจ่ายค่าธรรมเนียมมหาวิทยาลัยน่ะค่ะ ลูเคียพูด พี่... สะดวกไปวันนี้มั้ยคะ
อืม ไปสิๆ เบียคุยะยันตัวลุกขึ้น งั้น เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อน แล้วเราไปมหาลัยกัน
ค่ะ ลูเคียยิ้ม งั้นเดี๋ยวหนูไปทำอาหารเช้าให้นะคะ
เมื่อคืนนี้หนักขนาดไหนนะ....
เบียคุยะพยายามนึกทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ แต่เขาก็ก็จำได้เพียงตอนที่เร็นจิกับเขาเริ่มดื่มกันต่อ กับตอนที่เร็นจิยื่นซองเล็กๆซองหนึ่งให้เขา ชายหนุ่มล้วงมือเขาไปในกระเป๋ากางเกง ล้วงเอาบัตรเอทีเอ็มใบหนึ่งออกมา มีกระดาษโน้ตเล็กๆแปะบอกรหัสบัตรไว้
ศักดิ์ศรีที่เสียไป เพื่อแลกกับบัตรใบเล็กๆใบเดียว...
พี่คะ...
อ๊ะ! อืมๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ
**************************
ณ ห้องซ้อมดนตรีประจำภาควิชาดนตรีสากล คณะศิลปกรรม
สวัสดี ทุกท่าน คุโรซากิ อิจิโกะ นักศึกษาแพทย์ปีสองเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับโบกมือทักทายทุกคน
เฮ้ย ศิลปกรรมไม่ต้อนรับศัลยกรรมนะเฟ้ย อิกคาคุ พี่โล้นมือกลองประจำวง Haworth Ring Projection ทักตอบ มือก็กำลังไขตั้งเสียงกลองอยู่
ฮ่วย ก็เดินเข้าๆออกๆมาตั้งปีนึงแล้วนี่ อิจิโกะโยนตำรากายวิภาคกับจุลชีววิทยาลงบนโซฟาในห้องก่อนที่จะบิดขี้เกียจ ยังไม่เปิดเทอมก็โดนนัดเรียนเสริมซะแล้ว
เรียนหมอนี่เหนื่อยเอาเรื่องอยู่นี่ ยูมิจิกะ มือกีต้าร์ไฟฟ้าของวงกำลังนั่งเสริมสวยตามปกติ อ้อ เรียนหมอก็ดีแล้ว ช่วยไปบอกชูเฮย์ให้เลิกสูบบุหรี่ซะทีสิ เดี๋ยวก็ถุงลมโป่งพองตายหรอก
ฮิซากิ ชูเฮย์ มือเบสและหัวหน้าวง HRP กำลังนั่งเขียนโน้ตเพลงอยู่ที่โต๊ะรกที่สุดในโลก เขาเป็นนักศึกษาภาควิชาดนตรีสากล เป็นคนที่มีพรสวรรค์มาก พ่วงมาด้วยความเถื่อนที่ไม่ต้องเสริมแต่งทำให้เขาสามารถตั้งวงร็อคชนะการประกวดระดับมหาวิทยาลัยได้ตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง มีสมาชิกเป็นอิกคาคุและยูมิจิกะที่อยู่ภาควิชาประติมากรรม อิจิโกะจากคณะแพทย์ (เป็นที่ฮือฮามากในตำแหน่งนักร้องนำ) และอาบาราอิ เร็นจิ ในตำแหน่งลีดกีต้าร์
ชูเฮย์~~ เร็นจิเปิดประตูผ่างเข้ามา หวัดดีๆ นี่ ชูเฮย์ เมื่อวานปล่อยให้ฉันไปนั่งรอตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วปล่อยให้คอยเก้อเนี่ยนะ
เออๆ ขอโทษ ติดธุระจริงๆเว้ย ชูเฮย์หมุนเก้าอี้กลับไป แค่ไปดริงค์กันเฉยๆเอง ช่างมันเถอะน่า คราวหน้าฉันเลี้ยงไถ่โทษเลยเอ้า
เออ
นี่ ตอนนี้ฉันกำลังแต่งเพลงรับน้องปีหนึ่งอยู่ เดี๋ยวนายลองฟังเดโมในคอมดูแล้วกัน... ชูเฮย์เหลือบตามองเร็นจิที่เดินไปนั่งแหมะลงบนโซฟาก่อนที่จะหยิบตำรากายวิภาคของอิจิโกะขึ้นมาอ่าน อารมณ์ดีจังนะ ไปเจอเรื่องอะไรสนุกๆมาล่ะสิ
ก็นะ เร็นจิยิ้มกริ่ม เมื่อวานนี้มีคนมาให้แหย่เล่นสนุกๆนิดหน่อยน่ะ
ที่ฉันไม่ได้ไปเมื่อวานนี้น่ะเหรอ ชูเฮย์เลิกคิ้ว ไปแหย่เขาที่ไหนล่ะ ที่บาร์ หรือที่เตียง
เฮอะ เป็นผู้ชายโว้ย! แต่น่าแกล้งเป็นบ้าเลย
อย่างนายหญิงก็ได้ชายก็เยี่ยมอยู่แล้วนี่
เร็นจิวางหนังสือลง ลุกขึ้นเดินไปยืนอยู่ใกล้ๆชูเฮย์ก่อนที่จะใช้นิ้วค่อยๆบดปลายบุหรี่ของเพื่อนร่วมวงช้าๆจนควันบุหรี่มอดไปในบัดดล
หรือแกอยากจะลองดู
ไม่เป็นไร ชูเฮย์ไม่อยากจะพิสูจน์อะไรเทือกนี้หรอก ถ้าสนุกดีก็แล้วไป
นั่นสินะ แต่ก็ดีแล้วล่ะที่เมื่อวานนี้นายไม่ได้มา เร็นจิกลับไปนั่งแหมะบนโซฟาเหมือนเดิม เมื่อวานนี้น่ะ...... สนุกดีจริงๆ
............................................
เร็นจิคอแข็งจริงอย่างที่ว่า เพราะไม่นานหลังจากนั้น เบียคุยะก็เริ่มจะเป็นฝ่ายที่หลุดก่อน แก้มแดงเรื่อนิดๆกับรอยยิ้มที่เผยอออกมากขึ้นยิ่งทำให้ร่างบางตรงหน้าดูเย้ายวนชวนให้ลิ้มลอง แต่เร็นจิเป็นคนใจเย็นโดยเฉพาะกับเรื่องแบบนี้ เขารู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผลเชอร์รี่นั้นจะสุกหวานจนสามารถเด็ดออกมาลิ้มรสได้
ในตอนนั้นเอง ที่เสียงเพลงบนฟลอร์เริ่มเปลี่ยน
ไปขยับแข้งขยับขากันหน่อยมั้ย เบียคุยะ เร็นจิเอ่ยปากชวน อายุคงไม่ใช่อุปสรรคหรอกนะ
ฉันไม่ได้แก่ขนาดนั้นซะหน่อย เบียคุยะปล่อยให้เร็นจิพาเขาไปที่ฟลอร์
Beep - เพลงของ Pussycat Dolls ดังขึ้นด้วยจังหวะช้าๆแต่ชวนให้ขยับกายยั่วเย้าสายตา เบียคุยะเริ่มก่อนด้วยการเลื่อนตัวเข้าเบียดแผ่นอกกว้างของเด็กหนุ่มผมแดง มือเรียวลูบไล้เรือนผมสีเพลงก่อนที่จะหมุนตัวหันหลังให้ เร็นจิวางมือลงบนสะโพกมนที่ขยับเขยื้อนเย้ายวนตามเสียงเพลง คู่เต้นอื่นๆต่างหันมองพวกเขาด้วยสายตากึ่งทึ่งกึ่งอิจฉาเล็กๆที่เร็นจิได้คู่เต้นที่ยั่วอารมณ์ได้ขนาดนี้
ราวกับความเครียดทั้งสิ้นที่ถูกเก็บกดไว้ถูกปลดปล่อยออกมา เบียคุยะปล่อยให้เร็นจิลูบไล้ล่วงล้ำโดยไม่ขัดขืน ราวกับว่าเขาจะเป็นผู้ชนะถ้าคืนนี้เขาสามารถผูกมัดชายผู้นี้ให้เป็นของเขาคนเดียวได้ เร็นจิล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อของเบียคุยะ ลูบไล้ขึ้นไปถึงกลางแผ่นหลังเนียน ในใจก็นึกทึ่ง ไม่คิดว่าคนที่อายุมากกว่าจะมีผิวพรรณเรียบเนียนเต่งตึงได้แบบนี้
เมื่อเพลงเปลี่ยนเป็น Tokyo Drift จังหวะที่เร็วขึ้นยิ่งเร่งเร้าให้ฤทธิ์แอลกอฮอล์กำเริบยิ่งขึ้น ฟลอร์ในค่ำคืนนั้นแทบลุกเป็นไฟด้วยลีลายั่วยวนไร้คำบรรยายของเบียคุยะ จนเร็นจิแทบอยากจะปราบพยศคุณชายผู้สูงศักดิ์เสียตรงนั้น
นี่กระมัง ตัวตนที่แท้จริงภายใต้หน้ากากน้ำแข็งนั้น
.....................................
เร็นจิ!!!!
เด็กหนุ่มสะดุ้งเฮือก เขามัวแต่คิดเพลินจนไม่ทันสังเกตเห็นว่าตัวเองนั่งทับหนังสือของอิจิโกะอยู่
นี่ พวกเราต้องเล่นรับน้องวันที่สามของการเปิดเทอมนะ ชูเฮย์ชี้ให้ดูปฏิทิน ฉันแต่งเพลงเสร็จแล้ว จะซ้อมกันได้เมื่อไหร่
เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ ทุกคนตอบ
อืม ถ้างั้นเย็นนี้เลย
เฮ้ย!!!!!!
********************************
เงินที่ได้จากเร็นจิค่อนข้างจะพอเพียงสำหรับการมีชีวิตอยู่รอดไปอีีกหนึุ่งเดือน หลังจากจ่ายค่าธรรมเนียมแรกเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เบียคุยะก็เริ่มออกตระเวนสมัครงานตามที่ต่างๆ แต่อิทธิพลของไอเซ็น โซสุเกะนั้นมีมากจนไม่มีที่ไหนรับเขาเข้าทำงานเลย แน่นอน ไม่มีใครอยากรับคนที่มีชนักติดหลังเข้าไปด้วยหรอก
วันนี้ เบียคุยะยังคงกลับบ้านมือเปล่าเหมือนเดิม เขาเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นลูเคียนั่งขีดๆเขียนๆอยู่ที่โต๊ะหนังสือเหมือนเดิม
กลับมาแล้ว เบียคุยะเดินมาชะโงกเหนือโต๊ะน้องสาว อะไรน่ะ
ลงทะเบียนเรียนน่ะค่ะ ลูเคียตอบ ต้องจ่ายค่าหน่วยกิตอีกนะคะ
หา? เบียคุยะเกือบทำกระเป๋าทำงานหล่นพื้น แต่เราจ่ายไปแล้วนี่
นั่นแค่ค่าธรรมเนียมแรกเข้าค่ะ ลูเคียทำหน้าเครียด หนูรุ้ค่ะว่าเราไม่ค่อยมีเงิน เลยพยายามนั่งตัดวิชาที่ไม่จำเป็นออกไปก่อน แต่มันก็ยังเยอะอยู่ดี ต้องเรียนให้ครบหน่วยกิตด้วย ไม่งั้นก็ผ่านไปปีสองไม่ได้
...
แต่... หนูรู้ค่ะว่าเราไม่มีเงิน ลูเคียพูดเสียงเครือ ถ้าเป็นแบบนี้... หนูคงจะไม่เรียน...
อย่า ลูเคีย อย่าเพิ่งท้อแท้สิ เบียคุยะกอดน้องสาวที่หันมาร้องไห้ซบอกเขา อุตส่าห์มาถึงขั้นนี้แล้ว เราต้องสู้ต่อไปสิ
ยังไงล่ะคะพี่ ลูเคียสะอึกสะอื้น เราจะหาเงินมาจากไหนล่ะคะ เงินนี่เยอะยิ่งกว่าเงินค่าธรรมเนี่ยมแรกเข้ามากเลยนะคะ
ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่จะจัดการให้เอง เบียคุยะปลอบน้้องสาว นิ้วเรียวไล้เรือนผมสีดำด้วยความรัก ไม่ว่าอย่างไร พี่ก็จะทำให้ฝันของน้องเป็นจริงให้ได้
ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม
******************************
สวัสดีครับ อาบาราอิ เร็นจิ ครับ
สวัสดีครับ นี่คุจิกิ เบียคุยะพูด
โอ้ ยินดีที่ได้คุยกันอีกนะครับ คุณชาย
... ผมจะมาขอแลกเปลี่ยนอีกสักครั้ง
ต้องการเงินเท่าไหร่ล่ะ
..................
โอ๊ะ ผมใช้คำผิดสินะ
ไม่หรอก คุณถูกแล้ว ผมกำลังต้องการเงิน.... เยอะกว่าครั้งที่แล้วมากๆ
นั่นสินะ... แล้ว... คุณมีอะไรจะมาแลกเปลี่ยนกับผมล่ะ แบบที่เท่าเทียมกันน่ะ
...อะไรก็ได้ คุณจะให้ผมทำอะไรก็ได้ ผมยอม...
ขนาดนั้นเชียว
ผมพูดจริง
ได้ครับ ได้ ถ้าคุณกล้าขอผมก็กล้าให้ แต่หวังว่าคุณคงจะไม่... เปลี่ยนใจเสียก่อนนะ
ไม่หรอก ผมพูดคำไหนคำนั้น ขอแค่เงิน คุณจะเอาผมไปต้มยำทำแกงอะไรก็เชิญ
แหม พูดเสียน่ากลัวเชียว เอาแค่..... ร้อนแรงกว่าคืนนั้นก็พอครับ
TBC
