Title: You Never Say Where Youve been

Fandom: Bleach

Pairing: Ichimaru Gin/Matsumoto Rangiku

Warning: None

Rating: PG-13

เจ้า...ไม่เคยบอกข้าว่าเจ้าไปยังที่แห่งไหน...

เจ้า...ไม่เคยบอกว่าเจ้าไป ณ แห่งหนใด...

ข้าได้แต่เฝ้าคอย...รอคอยอย่างสิ้นหวัง...

เพียงเพราะข้ากลัวเหลือเกิน...กลัวว่าเจ้าจะไม่กลับมา...

You Never Say Where Youve been

Gin/Rangiku One-shot

The snow flowers flutter down outside the window

Though I dont know why they stop falling, we will dye this city

We may think For whose sake are we doing this?

But we know its because we know love.

~Yuki no Hana, Mika Nakashima

ขอโทษนะ รันงิคุ...

นั่นล่ะ...นิสัยของเจ้าที่ข้าเกลียดนัก... เจ้าชอบไปไหนโดยไม่บอกกล่าวกันก่อนจนกระทั่งวินาทีสุดท้าย... เจ้าไม่เคยบอกข้าว่าเส้นทางที่เจ้าเดินมันจะไปจรดลงที่ใด...ไม่เคย...บอกว่าเจ้าจะจากข้าไปเมื่อไหร่...

เหมือนกับเมื่อสมัยก่อน...

งิน...

ตั้งแต่วันแรกที่ข้าได้พบกับเจ้า...จวบจนบัดนี้...เจ้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย... รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้า... เหมือนกับทุกครั้งๆที่ข้าได้เห็นและจดจำได้... เจ้ามักจะจากข้าไปโดยไม่บอกกล่าวก่อนเสมอ ทั้งที่เจ้าเคยเอ่ยปากว่าพวกเรามีกันสองคน แต่...เจ้าก็มักทอดทิ้งให้ข้าอยู่ตามลำพังเสมอ หลายครั้งที่ข้ากลัว...กลัวว่าเจ้าจะไม่กลับมา ทุกครั้งที่ข้าลืมตาตื่นขึ้นในยามสาย เมื่อตะวันส่องหล้า แต่ข้ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้า

ข้าได้แต่จมปลัก...อยู่กับความคิดที่แสนจะสิ้นหวัง ข้ากลัว...กลัวว่าถ้าเจ้าจากไปโดยไม่หวนกลับ ข้าจะทำอย่างไร ข้า...จะอยู่ต่อไป...ได้ไหม

มาถึงตอนนี้ ข้าลองมาคิดทบทวนดู...มันก็น่าขันนัก หากข้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครต่อใครฟัง จะมีสักกี่คนที่เชื่อว่าสิ่งที่ข้าเล่าเป็นความจริง...เชื่อว่าคนอย่างข้า ก็เคยเป็นเด็กผู้หญิงขี้แยคนหนึ่งที่เอาแต่เดินตามเด็กผู้ชายอีกคนนึงต้อยๆ แต่ก็นั่นแหละ...เพราะว่าไม่มีคนเชื่อ ต่อให้ข้าพูดพร่ำรำพันถึงมันสักกี่ร้อยกี่พันครั้ง ก็ไม่มีใครคิดที่จะใส่ใจ...

The wind sways the window

And at night I wake up shivering

Ill chance any sadness

By putting a smile on my face

ผู้หญิงที่หลายๆคนเห็นว่าเข้มแข็งเกินหญิง บางครั้งก็มีช่วงเวลาที่อ่อนแอ ช่วงเวลาที่ไม่อยากให้ใครเห็น...อาจจะเป็นโชคดีของข้า...ที่ไม่เคยมีคนใส่ใจเรื่องในอดีตที่ข้าเล่า แต่บางครั้ง...มันก็เป็นความโชคร้ายในตัวของมันเองเช่นกัน

เพราะว่า อดีต...คงอยู่กับข้าเสมอ...

ครั้งหนึ่ง เป็นวันที่หิมะตกหนัก... ส่วนเสี้ยวอันแห้งแล้งของโลกแห่งวิญญาณที่เคยมีแต่ดินแดงที่แตกระแหงแห้งกรังถูกทับถมด้วยม่านหมอกและหิมะสีขาว... ทุกอย่างขาวโพลนไปหมด ข้ายังจำได้ดีถึงปุยหิมะที่จับอยู่บนเรือนผมของเจ้า แสงจากกองไฟเล็กๆที่พวกเราก่อขึ้น ทำให้ทั้งเรือนผมของเจ้าและหิมะก้อนน้อยๆนั่นเป็นประกายระยับ

โอ้โห งิน ดูผมของเจ้าสิ เป็นประกายสวยจังเลย

ในความไร้เดียงสาอันแสนซื่อตรงในวัยเด็กของข้า ข้าไม่เคยห้ามปากของข้า แต่จะพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดเท่านั้น แต่ งิน เจ้าเชื่อไหม...แม้ว่าข้าจะไม่ได้เอ่ยพูดออกมาให้ใครได้ยิน จวบจนบัดนี้...ข้าก็ยังคิดเช่นนั้น

ถ้าชอบเจ้าก็เอาไปบ้างสิ หิมะเนี่ย เย็นดีนะ

โอ๊ย! อย่านะ มันเย็นนะ! พอ! พอแล้ว!

หิมะสีขาวที่เจ้าแกล้งเอามาโยนใส่ตัวข้า...มันเย็นจัดจนข้าแทบจะชาไปทั้งตัว แต่มันก็มิได้ห้ามมิให้ร่างของข้าสั่นเทาเพราะความหนาวเหน็บ ตอนนั้น...มันหนาวเสียจนข้าเกือบจะร้องไห้ และ...

Whatever happens, as long as Im with you;

I get the feeling that I can overcome anything

I know we can have this kind of life forever

So I pray that it will continue like this

ขอโทษนะ รันงิคุ..

เจ้าก็จะพูดเช่นนี้...เหมือนกับทุกครั้ง ด้วยรอยยิ้มแบบเดิม...เหมือนกับทุกครั้ง...

และไม่ว่ากี่ครั้ง พอได้เห็นใบหน้าเช่นนั้นของเจ้า ข้าก็ทำใจเอาโทษโกรธเจ้าไม่ได้เสียที

กองไฟที่เราก่อ...อบอุ่น แต่มือของเจ้ากลับอุ่นเสียยิ่งกว่า บางทีข้าอาจจะคิดไปเองก็ได้ แต่...เพียงความอบอุ่นที่ได้จากการที่รู้ว่ามีเจ้าเป็นเพื่อนอยู่เคียงข้าง...มันก็มากพอที่จะทำให้ข้าข่มตาลงนอนหลับสนิทได้ ช่วงเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆเจ้า...ข้ารู้สึกมีความสุขที่สุด จนข้าแอบอธิษฐานว่า...ขอให้เวลานี้จงอยู่กับข้าไปอีกนานแสนนาน ให้ช่วงเวลาที่ข้ามีความสุขนี้หยุดนิ่ง...ไร้ที่สิ้นสุด...ราวกับเป็นนิรันดร...

แม้ข้าจะรู้ดีว่า...คำขอลมๆแล้งของข้าคงยากที่จะเป็นจริง เพราะเพียงแค่เปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง เจ้า...ก็ไม่ได้อยู่เคียงข้างข้าอีกแล้ว เจ้าทอดทิ้งข้า...ไว้เพียงลำพัง

แม้ข้าขอร้องเจ้า ขอร้องซ้ำๆให้เจ้าอยู่รอตรงนี้ ให้ข้าตื่นขึ้นมาเห็นหน้าเจ้า แต่ทุกครั้งที่ข้าลืมตาตื่น...ข้าก็พบแค่เพียงรอยเท้า

ข้ารีบเร่งตื่นตระหนก...ไล่ตามรอยเท้าเจ้า ตามไปไกลจนแทบจะจำทางกลับไม่ได้... สิ่งที่ข้าเห็น คือ แผ่นหลังของเจ้าที่อยู่แสนไกล ไกลจนแม้ข้าจะตะโกนเรียกชื่อเจ้าซ้ำๆเจ้าก็ยังไม่ได้ยินเสียงข้า ไกลจนข้าไม่อาจเอื้อมไปถึง...

ข้า...ไร้ความหวัง หมดสิ้นหนทางที่จะวิ่งไล่ เจ้าเป็นผู้ชาย...แข็งแรงกว่า ขายาวกว่า เดินได้ไกลกว่า เจ้าช่างขี้โกงจริงๆ ทิ้งให้ข้า...ได้แต่เฝ้าคอย คอยอย่างสิ้นหวัง กลัวว่าสักวัน หากข้าไม่ยึดไว้ เจ้าจะจากไปแบบไม่หวนกลับ

ลมเย็นเยียบพัดโบกมา ความหนาวเหน็บเกาะกุมจิตใจข้า หิมะสีจางโปรยปรายจากฟากฟ้าที่ไร้ซึ่งสรวงสวรรค์ เพราะ...แม้นหากสวรรค์มีจริงแล้ว มันก็คงอยู่ไกล...ไกลยิ่งกว่าแผ่นฟ้า ข้าหมดเรี่ยวแรงล้มลง ข้านอนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ได้ นัยน์ตาของข้าแทบมองไม่เห็นอะไร จะมีก็แต่...เกล็ดหิมะขาวโพลนที่โปรยปรายลงมาไม่หยุดหย่อนเท่านั้น

โลกสองโลกเป็นโลกอันสัมพันธ์กัน หากข้าตายลงที่นี่ ดวงวิญญาณของข้าคงจะไปเกิดในอีกภพ แล้วที่นั่น...ข้ายังจะได้พบเจ้ารึเปล่านะ

ทันทีที่คิดเช่นนั้น อธิษฐานว่าเมื่อหลับตาลง และลืมตาขึ้นใหม่ ที่อีกฝั่งฟากจะได้พบกับเด็กหนุ่มผมสีเงินที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดุจสุนัขจิ้งจอกคนนั้นอีก ข้าก็พร้อมที่จะไป แต่...

รันงิคุ...รันงิคุ...!

เสียงที่คุ้นเคย กับมือที่อบอุ่น เขย่าปลุกข้า และ...เมื่อข้าลืมตาขึ้น...

ออกมาทำอะไรตรงนี้ เจ้าน่ะ นอนรออยู่เฉยๆก็ดีแล้วนี่ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก

เจ้ากลับมา...พร้อมกับรอยยิ้มที่เจ้าแย้มยิ้มอยู่เสมอเช่นนั้น... งิน

If you ever get lost

Ill become a star, and light your path

At night, when you smile, or get wet with tears

Ill be by your side, always and forever

ข้า...ก็ข้าจำทางกลับไม่ได้นี่นา

ฮะๆๆ รันงิคุนี่แย่จริงๆเลย ทีหลังก็รอข้าอยู่นั่นแหละ เจ้าน่ะออกจะซุ่มซ่าม เดี๋ยวหลงเข้าจริงๆจะแย่เอานา

แล้วงินล่ะ ถ้าเจ้าหลงขึ้นมาจะว่ายังไง

ข้ารู้ว่าข้าจะไปที่ไหน ไม่ซุ่มซ่ามเหมือนเจ้าหรอกน่า

ใช่...เจ้ารู้เสมอว่าเจ้าจะไปที่ใด แต่...ทั้งๆที่รู้ว่าข้าพยายามหลายต่อหลายครั้งที่จะห้ามเจ้า หรืออย่างน้อยก็ขอให้พาข้าไปด้วย เจ้าก็จะยิ้ม...ยิ้มแบบที่ข้าเกลียดที่สุด และพูดเหมือนกับทุกครั้ง...

ขอโทษนะ รันงิคุ

ข้าเกลียดนิสัยนั่นของเจ้านัก เกลียดจริงๆ และเกลียดมันยิ่งกว่าเก่า เมื่อข้ารู้ว่า การตัดสินใจของเจ้าครั้งนี้เจ้าจะไม่หวนคืนมาเช่นครั้งเก่าก่อน...เจ้าจะไม่กลับมาด้วยตัวของเจ้าเอง อาจจะเป็นเพราะเจ้าได้เลือกแล้ว แต่...งิน เพราะว่าครั้งนี้มันแตกต่างออกไป เพราะว่าข้ารู้ว่าเจ้าจะไปที่ไหน แม้ข้ามิอาจคาดเดาจิตใจของเจ้า แต่...ครั้งนี้ ข้าจะไม่หลงทาง และข้า...จะพาเจ้ากลับมาและพูดตอกหน้าเจ้าให้ได้

ยินดีต้อนรับกลับมา อิชิมารุ งิน พ่อคนหลงทาง

Pure white snow flowers,

Pilling up in this city

In our hearts, we quickly draw our feels,

Ill be with you forever, from this moment on...

อ๊ะ...หิมะบรรยากาศแบบนี้ น่าก๊งเหล้าสักหลายๆจอกจริงๆ ว่าไหมคะ หัวหน้า

You Never Say Where Youve been

Fin