2007/May/01

คำเตือน: ตอนนี้...เรท R นะคะ ท่านไหนที่รับมืดไม่ค่อยได้พึงหลีกห่าง ท่านใดที่เล่นที่สาธารณะโปรดระวังหลัง เพราะคาดว่าตอนหน้าขึ้น NC แล้วแน่ๆค่ะ!

/me วิ่งหนีฟ้าผ่า เปรี้ยงงงงงงง!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Thunderstorm
Part B



นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณตีความคำว่า ขู่ ยังไง

ไอเซ็นตอบเสียงนุ่ม ก่อนจะขยับเข้าไป...ใกล้จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งสองเกือบจะสัมผัสกัน รอยยิ้มพรายยังคงฉายทาบอยู่บนเรียวปาก และเมื่อชายสวมหมวกยังคงนิ่งไม่ขยับ ไอเซ็นก็ไม่รีรออีก ประทับริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากของคนตรงหน้าด้วยจุมพิตที่แฝงเล่ห์ราวเคลือบไปด้วยพิษร้าย

เพียงเพราะเขาคาดหวังว่า พิษร้ายนั้น จะทำให้อัจฉริยะผมทองผู้นี้ยอมสยบลงคุกเข่าต่อหน้าเขาผู้กำลังจะเป็นราชาแห่งปราสาทรัตติกาลได้

อย่างไรก็ดี หินผายังใช้เวลาหลายสิบปีกว่าสายน้ำจะเซาะได้ และนานยิ่งกว่าหลายสิบกว่ากระแสชลจะสาดซัดโหมให้ชะโง่นง่อนนั้นภินท์พัง ชายหนุ่มผมทองหาได้ถูกกลืนกินด้วยพิษร้ายอันรุ่มร้อน หากแต่เพียงประหลาดใจเล็กน้อยที่อสรพิษเลือกที่จะขยุ้มเหยื่อก่อนจะถึงกาลอันควร

ทว่า...ตัวเขาเอง...หาได้เป็นเหยื่อไร้พิษสงให้อสรพิษผู้ไม่ยี่หระขย้ำไม่

มือแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม ดึงเอาร่างนั้นเข้ามาใกล้ ขณะที่มืออีกข้างเข้าประคองศรีษะของผู้เริ่มแพร่พิษ นิ้วยาวเกี่ยวสัมผัสเส้นไหมนุ่มสีเหมือนน้ำตาลไหม้ราวกับรักใคร่

ทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์...ก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอครับ...โซสึเกะคุง คำพูดบอกผ่านเป็นคำกล่าวมากกว่าเอ่ยถาม อุราฮาร่าเอ่ยเตือนในระหว่างจุมพิต...จุมพิตที่ดูราวกับจะรุกเร้ารุนแรงขึ้นทุกวินาทีที่ผ่าน ก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปในช่องปากร้อนของอีกฝ่าย ดึงเอากระแสการควบคุมกลับมา

ไอเซ็นทำเสียงในลำคอ...เสียงที่ฟังคล้ายเสียงหัวเราะ เมื่อลิ้นของเขาพบกับลิ้นของอีกฝ่าย เกี่ยวกระหวัดกันในความร้อนเร่าที่แผดผลาญราวกับเปลวเพลิงแห่งความกำหนัดปรารถนา

อา...แต่ว่ามันเป็นความปรารถนาในภิรมย์แน่ละรึ ที่ทำให้เกิดเปลวไฟที่ระอุจนสายฝนภายนอกมิอาจดับได้?

แท้จริงแล้ว...ควรจะเรียกสิ่งนี้ว่า การต่อสู้ของปณิธาน เสียละมากกว่า เพียงเพราะ...ภิรมย์แห่งปรารถนาหาได้ใช่เชื้อฟืนในการจุดไฟที่ยากจะดับนี้ไม่ หากแต่เป็นเพียงสิ่งที่ตามมากับเปลวไฟ...ราวกับควัน และ...เมื่อไฟกาฬได้ถูกจุดให้ลุกไหม้ มันจะไม่หยุด...จนกว่ามันจะได้แผดเผากลืนกินฝ่ายตรงข้ามเสียจนหมดสิ้นเหลือเพียงขี้เถ้าและธุลีฝุ่น

นัยน์ตาคมเป็นประกายปลาบในความมืดที่มีเพียงแสงจากอสุนีบาตที่คอยเปลี่ยนโลกอันทึบหม่นให้แตกต่างเป็นระยะ...เมื่อคนสองคนไม่อาจอยู่ได้ด้วยเพียงการขโมยลมหายใจจากอีกฝ่าย และริมฝีปากสองคู่ผละออกจากกันก่อนที่จะสามารถหาผู้ชนะในการสัประยุทธ์ชิงชัยในสงครามเล็กๆที่ตั้งอยู่บนศักดิ์ศรีได้

อา...แต่คุณไม่คิดว่ามันน่าสนใจรึไง ไอเซ็นเอ่ยขึ้น เลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ ราวกับจะลิ้มรสรสชาติของอีกฝ่ายที่ติดค้างอยู่บนเรียวปากของตนอีกครั้งให้แน่ใจ

...รุ่นพี่คิสึเกะ ก่อนจะเอ่ยซ้ำ เรียกชื่อและศักดิ์ที่ควรเป็นของอีกฝ่าย...ไม่ใช่เพราะให้เกียรติ...แต่เป็นการส่อเสียดเสียละมากกว่า

คุณคง...ชอบเล่นเกมมาก...สินะครับ

เกมที่เล่นกับจิตใจ...เกมที่สามารถป่นทำลาย...ขยี้ดวงจิตที่อาจหาญของอีกฝ่ายให้แหลกละเอียดจนไม่เหลือแม้เสี้ยวซาก...หรือธุลีผง

อาคันตุกะร่างสูงแสยะยิ้ม ขยับมือแค่เพียงพริบตาเดียว หมวกใบเก่งของผู้เป็นเจ้าบ้านก็ร่วงหล่นลงแน่นิ่ง แบบนี้ดีกว่านะ... เอ่ยเบาๆราวกับพูดกับตัวเอง คำพูดที่จริงใจยิ่งกว่าทุกครั้งจนฟังดูประหลาดหู

หมวกสีเขียวที่เคยปกปิดสิ่งที่ไม่ควรปิดร่วงหล่น...เผยให้เห็นใบหน้าราวเทพบุตรที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องใต้...

อุราฮาร่า คิสึเกะ...คนคนนี้เคยเป็นรุ่นพี่ที่เขาเคยให้เกียรติ...อย่างน้อยก็ครั้งหนึ่ง

อย่างช้าๆ...ราวกับตกอยู่ในภวังค์ นิ้วของผู้กำลังจะรั้งตำแหน่งราชันย์แห่งปราสาทรัตติกาลขยับ...ยกขึ้นสัมผัสแผงเคราสั้นๆแต่ดูรกหูรกตาอย่างน่าประหลาดบนคางของเทพบุตรผมทอง เวลา...ช่างเปลี่ยนคนได้จริงๆ

อุราฮาร่าปล่อยให้นิ้วของอีกฝ่ายลูบไล้ใบหน้าของเขาราวกับใหลหลงอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่ง...ในที่สุด...ริมฝีปากที่ปิดสนิทก็ปลดปล่อยนามของอีกฝ่าย พร้อมกับเสียงทอดถอนใจ

โซสึเกะคุง...

ราวกับมนต์สะกดถูกถอดถอน เปลวไฟที่ราวกับได้มอดลงเมื่อค่อนครู่ ก็ลุกติดสว่างวาบขึ้นในดวงตาสีเข้มคู่นั้นอีกครั้ง

ไม่คิดว่ามันน่าสนใจรึไง ร่างสูงกระซิบ ขยับเข้าไปใกล้จนกระทั่งร่างของเขากดให้อีกฝ่ายต้องลงไปนอนนาบลงกับพื้น ว่าใคร...จะเป็นฝ่ายพ่ายปราชัยลงไปก่อน

นัยน์ตาสีมรกตละจากใบหน้าคมตรงหน้าไปยังช่องเล็กๆระหว่างผ้าม่านสีซีดจาง ที่โลกภายนอกสายฝนยังคงกระหน่ำมามิหยุดหย่อน และหากจะเงี่ยหูฟัง...ก็คงได้ยินเสียงของเม็ดฝนขนาดใหญ่ที่กระทบกับกระจกหน้าต่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บอกตามตรงนะครับ ชายผมทองเอ่ย ปล่อยให้คำกล่าวลอยค้างอยู่ในความเงียบชั่วขณะ คู่นัยน์ตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าต่างห้อง ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง... จนกระทั่ง...ในที่สุด...เขาก็เอ่ยขึ้น...อย่างชัดเจนทุกถ้อยคำในความนึกคิด

ผมไม่ชอบที่จะแพ้ และถ้าผมจะแพ้ ผมก็ไม่คิดว่าคุณจะหักผมลงได้ง่ายๆ

เขากำลังรอ...

ไอเซ็นเหยียดรอยยิ้มอย่างพึงใจในคำตอบ

เพราะว่าเขารู้ดี...

งั้น...เรามาเริ่มเกมของเรากันเลย ดีไหม

พายุกำลังมา

สิ้นคำ...วจีแว่วหายไปในความไม่มี...เสียงสายฟ้าก็กระหน่ำฟาดลงมา ราวกับจะบอกว่า...นี่...คือสัญญาณสุดท้ายของความสงบอันไม่เป็นมิตร อุราฮาร่าเอื้อมมือออกไปเตรียมปลดเอาสีคลุมตัวยาวของไอเซ็นออก

ถ้าคุณยังแต่งตัวแบบนั้น เกมก็ไม่เดินซะที จริงไหมครับ

ไอเซ็นหัวเราะเบาๆ

เกมนี้...ท่าทางจะสนุกกว่าที่คิด

จริงๆแล้วข้าคิดว่าจะจับเจ้าถอดก่อน แต่...ก็ย่อมได้ เขาปลดเสื้อคลุมออก ตามด้วยเสื้อตัวใน เผยให้เห็นร่างอันสมส่วนและแผ่นอกแกร่ง

อุราฮาร่ามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาแบบเดียวกับนักล่าจ้องมองเหยื่อ...ผิดกันแค่...หากพลาดพลั้ง แม้เพียงกระสุนนัดเดียว...จากผู้ล่า คนที่พลาดจำต้องตกเป็นเหยื่อเสียเอง

นี่คือเกมล่าที่อันตรายที่สุด
(ต่อจากนี้ขอทำตัวขาวนะคะ)
เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแสยะยิ้มกับปฏิกิริยาของอีกฝ่าย และ...แม้ว่าในห้องจะมิดสลัวจนแทบจะเห็นอีกฝ่ายเป็นเพียงร่างเงาหากไร้แสงจากฟากฟ้า แต่สิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ใต้อาภรณ์ที่ชูชันขึ้นด้วยอารมณ์ของคนตรงหน้าก็ชัดเจนจนปิดไม่มิด

หึ ร่างสูงค่อยๆย่างเยื่องเข้าใกล้ เงาดำมืดมิดทาบทับกับกำแพงห้อง ไอเซ็นสัมผัสส่วนที่แข็งขืนของอีกฝ่ายผ่านกางเกงผ้า...ลูบไล้เบาๆ

อา... ชายผมทองครางออกมา...เสียงครางที่เต็มไปด้วยความปรารถนา...ต้องการ เจ้าตัวขยับสะโพกไปข้างหน้า ดันเอาส่วนนั้นเข้าไปในมือหยาบ เพิ่มสัมผัสให้มากขึ้น

ไม่ต้องรอให้บอก ไอเซ็นออกแรงบีบ...เรียกเสียงครางที่ดังและฟังระรื่นหูกว่าจากอีกฝ่าย

ข้าชอบเสียงนั่น... เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลกระซิบเสียงแหบพร่า เป่าลมหายใจอุ่นๆรดลงบนต้นคออีกฝ่าย ร้องให้ข้าได้ยินอีกสิ

อุราฮาร่าได้ฟังก็หัวเราะ หึๆ เห็นแบบนี้ผมก็คนค้าขายนะครับ นัยน์ตาสีแมกไม้เป็นประกายระริก ผมไม่คิดจะให้อย่างที่คุณของ่ายๆหรอกครับ นอกซะจาก...คุณจะให้อะไรที่สมน้ำสมเนื้อกันตอบแทน พูดจบ ก็ดึงร่างตรงหน้าลงมาประกบปากจุมพิตหนักๆ ก่อนจะพลิกสลับตำแหน่งขึ้นไปคร่อมอยู่ด้านบน

เอาล่ะครับ โซสึเกะคุง ชายผมทองเอ่ย มือแกร่งดึงรั้งที่ขอบกางเกงของอีกฝ่าย เป็นเด็กดี...ให้ผมเลี้ยงขนมสักหน่อยเป็นไร


TBC


ตอนแรก...คิดว่าสองตอนน่าจะจบ ไปๆมาๆยืดอีกจนได้สิน่า แต่ก็...มันส์ในอารมณ์คนเขียนจริงๆเลยค่ะ เหอๆๆ เพราะว่ามันยืด...คนอ่านก็...นั่งระวังฟ้ากันต่อไปนะคะ อะเหอๆๆ

ส่วนถ้าถามว่าใครกดใคร...โปรดติดตามเอาเองในตอนหน้านะคะ โฮะๆๆ << กลัวบอกก่อนแล้วไม่ลุ้น ^^''

(จริงๆตอนแรกจะให้โหวต แต่ไปๆมาๆมีไอเดียดีๆออกมาค่ะ แต่ไม่ห้ามนะคะ เชียร์กันตามสบาย ใครแม่ยกใคร ใครอยากเห็นใครโดนกด หึๆๆ *---*)

Comment

Comment:

Tweet


อ๊ากกกก จะลงแดงตาย เพราะคนค้าขาย เอิ้กๆ มันแน่ๆงานนี้
#8 by conatajang (10.0.3.95, 110.78.187.35) At 2013-09-23 04:06,
= = คิสึเกะเหมือนจะยั่ว
#7 by KO (180.180.46.41) At 2009-12-23 19:53,
เปรี้ยงๆ ดั่งเสียงฟ้าฟาด
Yessss!!!!!!!
คนค้าคนขายอ่ะเนอะ
เม้นท์ไม่ถูกแร้วววววววววว
อ่า....เอ่อ....
นี่ทั้ง2คนน่ะนอกใจอิจจี้ได้ไง!!
(ประเด็นเรอะ?)
#6 by คุณ[T]ee At 2007-05-09 15:22,
อ๋า...เมนต์นู้นไปแล้น มาเมนต์ที่นี้ด้วย เพิ่งมาบล็อกพี่ยูระ...อ่านแล้วกลัวฟ้าผ่าใส่จริงๆ ขนลุก ช่วงนี้ยิ่งใส่คอเงินติดตัวด้วย ฟ้าจ๋าอย่ามาผ่าหนูเลยไปผ่าสองป๋าเถอะไป (อ้าก!!!โดนแฟนคลับสองป๋ารุมทำร้าย)
#5 by M_Black At 2007-05-02 18:30,
รอเเล้วรอรัก*-*
เอ๊ย CTRL + A จิ
#3 by ++ At 2007-05-01 23:50,
ลูเซนต์ เวลาอ่านตัวขาวกด ALT+A ก็ได้จ้า

ส่วนที่ว่าสอดคล้อง...แม่นแร้ว...มันมืดมาเราก็มืดไป กร๊ากกกกก
#2 by ++ At 2007-05-01 23:50,
ท่านพี่!!! ทำตัวขาวแล้วจะคลุมดำอ่านยังไงอ่ะ ในบล็อคลูคลุมดำไม่เป๊น!!!
ว่าแล้วก็แว่บไปอ่านในบอร์ดดีก่า ห้า ห้า
โอ้ววว จะว่าไปท่านพี่แต่งฟิคได้สอดคล้องกับสภาพอากาศประเทศไทยเหลือหลาย

เปรี้ยง!!!!

เว้ยยย ไหงมาผ่าใกล้ๆนี่ล่ะ~
#1 by ★ Lucent At 2007-05-01 23:13,