(ทำตัวขาวไว้นะคะ ลากเพื่ออ่าน ^^'')

ท้องฟ้า...ไม่เคยมืดมิดไปกว่าในครานี้...

เมื่อยามพายุคะนอง...สองชายชาตรีในห้องได้ยินเสียงเม็ดฝนขนาดใหญ่เทห่าลงกระทบกับหน้าต่างใสอย่างชัดเจนยิ่ง สายฝนเทลงมา...สาดเท...ไม่หยุดหย่อน ตกลงมา...ให้เปียกปอนทั่วพิภพและหย่อมหญ้า หากแต่...เสียงสายฝนที่ดังกระหึ่มของโลกภายนอก ก็ยังมิอาจกลืนเอาคำพูดที่ได้เอ่ยออกไปเมื่อค่อนครู่ เพียงเพราะ...ความหมายของวาจา...ชัดเจนในคำท้าทายและสบประมาทยิ่งกว่าเสียงของหยดน้ำฝนใส

ไพ่เปลี่ยนมือแล้ว...และผู้ถือไพ่เหนือกว่า...พญาราชสีห์ขนทองกำลังรุกไล่เหยื่อ...อุราฮาร่า คิสึเกะว่องไว...เช่นเดียวกับเมื่อมีดาบคู่ใจอยู่ในมือ...เขาพร้อมจะเข้าขยุ้มเหยื่อที่เคยลำพองทุกเมื่อ และ...เพียงชั่วอึดใจ...อาภรณ์ที่เคยปกปิดร่างของอีกฝ่ายก็ถูกรั้งดึงออกจนหมดสิ้น...เผยให้เห็นเด่นชัด...ถึงความต้องการที่แข็งขืนชูชันของอีกฝ่าย

ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอครับ โซสึเกะคุง อุราฮาร่าเอ่ยเย้า และก่อนที่ไอเซ็นจะได้เอ่ยปากตอบโต้...ชายผมทองก็อ้าปากอมเอาส่วนแข็งขืนของอีกฝ่ายเข้าไปจนมิด

ความร้อนรุ่มภายในช่องปากของชายผมทองแทบจะทำให้คนถูกปรนเปรอคลั่ง ร่างสูงเผลอครางออกมาไม่เป็นภาษา ขยับดันสะโพกกระแทกเอาส่วนนั้นแทงลึกเข้าไปในความร้อนนั้นจนอีกฝ่ายแทบจะสำลัก

อุราฮาร่าขยับถอยออกมา นิ้วยาวคว้าส่วนแข็งขืนที่เร่งร้อนของอีกฝ่ายไว้ อยู่เฉยๆสิครับ ผมบอกว่าให้เป็นเด็กดีไง ดื้อจริง เอ่ยพลาง นิ้วยาวเรียวก็ออกแรงบีบเคล้นส่วนนั้นของอีกฝ่ายอย่างช้าๆราวกับจะแกล้งให้ทรมานเล่น...ทรมานจนกว่าอีกฝ่ายจะร้องขอ...

เพราะว่า...ในฐานะพ่อค้า เขารู้ดีว่า ควรจะตอบสนองต่อคำขอของลูกค้าอย่างไร

ทว่า...ไอเซ็นเองก็ผยองเกินกว่าจะร้องขอ...เพียงเพราะเขาเอง...ก็หวังที่จะคว้าชัยในเกมที่แสนอันตรายนี้ อา...แต่ตอนนี้...บางที...เขาก็ควรจะให้เกียรติรุ่นพี่ได้เล่นสนุกก่อนซะบ้าง เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแสยะรอยยิ้ม หึหึ ก็ลองห้ามดูสิ เอ่ยท้าทาย ก่อนจะขยับสะโพกดันเอาส่วนนั้นเข้าสัมผัสกับริมฝีปากของคนตรงหน้า

อุราฮาร่าหัวเราะ

//เด็กดื้อก็ยังเป็นเด็กดื้ออยู่วันยังค่ำสินะ//

ชายผมทองเลียปลาย อาวุธ ของอีกฝ่ายเบาๆ ลิ้มรสรสชาติของของเหลวขุ่นข้นก่อนหลั่งที่ติดอยู่ที่ปลายนั้น... รสชาติไม่เลว... ตัดสินว่ารสชาติเป็นที่น่าพอใจ เจ้าของร้านชำก็อ้าปาก อมเอาส่วนลับของอีกฝ่ายกลับเข้าไปในช่องปากร้อนด้วยความเต็มใจ เรียกเสียงครางต่ำจากลำคอของชายผมสีน้ำตาลไหม้ให้ดังก้องไปทั่วห้อง

ไอเซ็นคว้าเอาเรือนผมสีดังเปลวตะวันของอีกฝ่ายเอาไว้

อือ.... ร่างสูงเริ่มหอบหนักขึ้น เมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากและซี่ฟันของอีกฝ่ายที่ขบหยอกไล่ไปตามความยาวของส่วนนั้น อา...ดีจริง...แต่...ข้าชอบให้เจ้าใช้ลิ้นมากกว่า

ได้ยินดังว่า อุราฮาร่าก็อดหัวเราะอีกไม่ได้ เสียงหัวเราะทุ้มดังลอดมาทำให้ลำคอสั่นสะท้าน เพิ่มอารมณ์สัมผัสให้กับคนถูกปรนเปรอยิ่งกว่าเก่า ไอเซ็นแอ่นร่างขึ้น รับเอาสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้ ดันแก่นกายเข้าไปในช่องปากร้อนนั้นจนมิดสุด นัยน์ตาสีเข้มเป็นประกายวาบดุจเดียวกับหยาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามผิวกายเปลือยเปล่า ด้วยความต้องการเหลือคณานับ

เขาต้องการจะตักตวงเอาจนพอใจ...ดึงดันอย่างสุดความต้องการให้ปากของอีกฝ่ายอิ่มช้ำ มือแกร่ง...ลูบไล้สัมผัสเรือนผมสีทองอ่อนนุ่มอย่างแผ่วเบาราวกับจะล่อหลอกให้ตายใจ แต่ทว่า...

นัยน์ตาสีแมกไม้เหลือบขึ้นมองหน้าอีกฝ่ายอย่างรู้เท่าทัน อุราฮาร่าแสยะยิ้มอย่างมีเลศ ก่อนที่มือแกร่งจะคว้าสะโพกอีกฝ่ายเอาไว้มิให้ขยับได้ อยู่เฉยๆนะครับ...แล้วผม...จะทำให้คุณต้องกรีดร้อง ไม่ว่าเปล่า...นิ้วยาวสอดเข้ารุกล้ำช่องทางที่ไม่เคยมีผู้ใดได้ล่วงล้ำ...ล้วงลึกเข้าไป...

ไอเซ็นสะดุ้งจนแทบลืมหายใจ... อึก... ก่อนจะออกแรงดึงเรือนผมสีตะวันนั้น เมื่อนิ้วยาวค่อยๆสอดลึกเข้าไป

อุราฮาร่าแสยะยิ้มอย่างได้ชัย ก่อนจะทั้งเลียและดูดเอาสิ่งที่อยู่ในปาก ขณะที่นิ้วก็ยังรุกลึกเข้าไป

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลแทบจะร้องออกมาด้วยอารมณ์ปรารถนาที่พุ่งขึ้นจนท่วมท้น...แทบจะ...แต่กระนั้น...มือที่ยึดเอาเส้นไหมสีเปลวแดดไว้ก็ร่วงหล่นลง ศรีษะทิ้งลงกระทบกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อนิ้วซุกซนของอีกฝ่ายกดย้ำที่จุดที่ไวต่อสัมผัสภายในร่าง และ...เมื่อสายฟ้าฟาดผ่านนภาให้สว่างขึ้นอีกครั้ง...เขาก็ปลดปล่อยออกมา

ชายผมทองกลืนเอาน้ำรักเข้าไปจนหมด ก่อนจะผละออกจากส่วนอ่อนไหวที่อ่อนตัวลง น้ำรักขุ่นเหนียวยังคงติดอยู่ตามใบหน้าและเรือนผม...บางส่วนยังติดค้างอยู่บนเรียวปากอิ่มชื้น

จะป้อนขนมละนะคร้าบ~~ ชายผมทองฮัมเพลงเบาๆ ก่อนจะประกบปากเอารสชาติของอีกฝ่ายที่ยังตกค้างอยู่ป้อนให้คนตรงหน้าชิมเสียเอง ก่อนจะผละออกมา...หัวเราะเบาๆ เป็นยังไงบ้างครับ

ไอเซ็นหอบหายใจหนัก แต่กระนั้นก็ยังไม่อาจห้ามรอยยิ้มเยาะมิให้ผุดขึ้นบนเรียวปากได้ ก็ไม่เลว แต่... ผู้รอรั้งตำแหน่งราชาแห่งปราสาทรัตติกาลเลียริมฝีปากเบาๆ มือหนึ่งคว้าเอาข้อมือของอีกฝ่ายที่นิ้วซุกซนนั้นยังคงค้างอยู่ในช่องทางของเขาไว้ เจ้าไม่อาจทำให้ข้าต้องกรีดร้องได้ ว่าแล้วก็ดึงเอามือและนิ้วที่ยังค้างคานั้นออก...เอาขึ้นมาเลียเบาๆ

คราวนี้...เป็นทีของข้าบ้างล่ะ

ร่างสูงหัวเราะ ก่อนจะกระชากข้อมืออีกฝ่าย จับดึงเข้ามากดเข้ากับกำแพง แสงจากภายนอกฉายทาบร่างของคนทั้งสองเกิดเป็นเงา...เงาใหญ่ของร่างสูงนาบร่างกลืนกินเงาของผู้ติดกับ แผ่นอกเปลือยเปล่าสัมผัสกับแผ่นหลังที่ยังคงอาภรณ์ไว้ อุราฮาร่ารู้สึกได้ถึงความแข็งขืนที่ฟื้นคืนมาของอีกฝ่ายที่สัมผัสแนบอยู่กับช่วงล่างของแผ่นหลัง

มาดูกันบ้างดีกว่า...ว่าข้าจะทำให้เจ้าต้องกรีดร้องออกมาได้รึเปล่า

มือแกร่งล้วงเข้าไปในกางเกงของอีกฝ่าย ลากไล้ผ่านส่วนแข็งขืนที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยไปมาราวกับจะเย้าเล่น และเขา...ก็ไม่อาจห้ามเรียวปาก...มิให้แสยะยิ้ม เมื่อรู้สึกได้ว่าลมหายใจของอีกฝ่ายเริ่มถี่กระชั้นขึ้นทุกขณะ

ยังแข็งอยู่เลยนี่ ไอเซ็นกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวระอยู่ที่ต้นคอของชายผมทอง ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ

มือของอุราฮาร่าเอื้อมผ่านร่างของคนด้านหลัง คว้าหมับเอาบั้นท้ายของอีกฝ่าย...บีบเข้าทีหนึ่ง ชายผมทองก็เอ่ยขึ้นเสียงทะลึ่งทะเล้น อา...ถ้าคุณไม่ได้มีบั้นท้ายสวย...ผมอาจจะไม่มีอารมณ์ขนาดนี้ก็ได้ โซสึเกะคุง

อา...แต่คุณเองก็ไม่ใช่คนเดียวที่ชอบเล่นเกม...สำรวจ หรอกนะ รู้ไหม ไอเซ็นตอบ ก่อนจะใช้มือที่ว่างอยู่แหวกเสื้อคลุมของอุราฮาร่าออก บีบเคล้นเอายอดอกสีชมพูเข้มเข้าทีหนึ่ง เล่นเอาชายผมทองสะดุ้ง

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเลิกคิ้วน้อยๆ หืมม์... ก่อนจะออกแรงบีบอีกครั้ง...แรงกว่าเก่า

อะ! อุราฮาร่าหอบ ก่อนจะทรุดลงไปกับกำแพงตรงหน้า ลมหายใจถี่ระรัว

ท่าทาง...นี่จะเป็นจุดอ่อนของคุณสินะ เสียงทุ้มนุ่มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ขัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเป็นประกายพราวระริก เมื่อตนได้ค้นพบจุดอ่อนของคู่ต่อสู้

ข...ขี้โกงนี่ครับ โซสึเกะคุง ชายผมทองหัวเราะแห้งๆ น้ำเสียงฟังอ่อนแรงลง เมื่อเขาต้องใช้มือทั้งสองข้างนาบกับกำแพงประคองตัวเองไว้ไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น

มือหยาบยังคงทรมานร่างตรงหน้าอย่างไม่ปราณี...เลื่อนไล้วนรอบยอดอกสีเข้ม...ก่อนจะบีบเคล้นจนเสียวซ่าน ขณะที่...อีกมือหนึ่ง...หลังจากเลือกแล้วว่าจะปล่อยส่วนแข็งขืนนั้นเอาไว้ก่อน...ก็เคลื่อน...เปลี่ยนไปรุกรานช่องทางด้านหลัง

อือ... ชายผมทองหอบหายใจถี่ พยายามจะดึงสติและเรี่ยวแรงที่เตลิดไปให้กลับคืนมา

ไอเซ็นไม่รอช้า ฉวยโอกาส..เอานิ้วใส่เข้าไปในช่องปากของอีกฝ่าย...ปล่อยให้ชายผมทองที่ไม่มีทางเลือก ต้องดูดเอานิ้วเหล่านั้นเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดจนนิ้วทั้งหมดนั้นเปียกชุ่ม ร่างสูงดึงนิ้วพวกนั้นออกมา...ก่อนจะใช้น้ำลายเหนียวลื่นลูบลงบนส่วนอ่อนไหว ไอเซ็นถอนหายใจเบาๆ...ชื่นชอบความรู้สึกเมื่อน้ำลายของอีกฝ่ายสัมผัสถูกส่วนนั้น...

เหมือนกับตอนที่อีกฝ่ายได้ปรนเปรอให้

ข้าคิดว่า...ตอนนี้คงจะตัดสินกันได้แล้วกระมังว่า...ชัยชนะเป็นของข้า...รุ่นพี่คิสึเกะ เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเอ่ย ถอนเอานิ้วที่รุกรานช่องทางอีกฝ่ายออก ก่อนจะแทนที่ด้วยตัวเอง

ร้องให้ข้าฟังดังๆสิ

เกม...ได้ดำเนินมาถึงจุดจบแล้ว...พายุกำลังจะผ่านไป...

หรือ...มิใช่?


And that's all?


และแล้ว...ฟิกนี้ก็มาถึงตอนจบจนได้ (รึเปล่า?)

กด 0: ทำไมถึงจบแค่นี้! มันต้องมีต่อเซ่!

กด 1: พอเหอะ...รับไม่ได้ ฟ้าจะลงกบาลแล้ว จบเหอะ...

จะจบแค่นี้ดีรึเปล่า...คนแต่งเริ่มกลัวฟ้าจะผ่า สายล่อหมดสภาพแล้ว...ก็...เชิญโหวตกันตามชอบใจนะคะ เหอๆๆ ^^;;

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ล่วงหน้าค่า m(_ _)m