มันคือ...เรื่องที่ยอมไม่ได้...

มันคือ...เรื่องที่ยังไงๆก็ไม่ยอมรับ...

มันคือ...เรื่องศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย...


Grimmjow's Ordeal 2
ความพ่ายแพ้ของบ๊วยแผ่น


อรุณสวัสดิ์ กริมจอว์ อิลฟอร์ท ดีรอยเอ่ยทักทายเสียงเริงร่า วันนี้พวกนายมาเช้าจัง

อรุณสวัสดิ์ ดีรอย อิลฟอร์ทหันมายิ้มให้ทีหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปดูอะไรบางอย่างในมือพลางหัวเราะหึหึ

ดีรอยกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอียงคอถามด้วยความสงสัย ทำอะไรกันอยู่เหรอ

อิลฟอร์ทได้ฟังก็ยิ่งหัวเราะหนักกว่าเก่า จนกริมจอว์ที่นั่งหน้าบูดบึ้งอยู่ข้างๆทนไม่ได้ต้องคว้าบ๊วยแผ่นขึ้นมากินแก้เครียด ฉีกทึ้งกระชากแผ่นบ๊วยนั้นอย่างสุดแสนจะทารุณ

...กริมจอว์? ดีรอยเอ่ยขึ้นอย่างหวาดๆ เห็นชัดๆว่าไอ้หนุ่มนักเลงโตกำลังอารมณ์ไม่ดี แต่พอกำลังลังเลว่าจะถอยกรูดแผ่นแผล็วออกจากห้องไปเงียบๆดีไหม อิลฟอร์ทก็ลุกขึ้น คว้ากล้องวีดีโอในมือมาด้วย

มานี่สิ ดีรอย...มีอะไรสนุกๆจะให้ดู

ชายผมทองต่อสายจากกล้องเข้ากับจอขนาดใหญ่ในห้อง นัยน์ตาสีม่วงเข้มเป็นประกายระริกด้วยอารมณ์สนุก ดีรอยรีบขยับเข้าไปใกล้เพื่อนคนอารมณ์ดีกว่าด้วยเกรงว่าไอ้อาการกัดฟันเคี้ยวบ๊วยแผ่นกรอดๆของคนอารมณ์บูดจะกลายเป็นพายุบุแคมลูกมหึมาในไม่ช้า

...ซ่า...

ภาพบนจอแตกซ่าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลายมาเป็นรูปบ่อน้ำ ภาพกลายเป็นสีขาว ก่อนเส้นสีดำจะค่อยๆไหลมารวมกัน...

งะ!! ดีรอยผงะ...ไอ้ภาพในกล้องของอิลฟอร์ทมันดูคลับคล้ายคลับคลากับหนังสยองขวัญบางเรื่องยังไงชอบกล ยิ่งดูไอ้เส้นๆนั่นเคลื่อนไหลราวกับหมึกเลอะหน้ากระดาษขาวๆก็ยิ่งให้ขนลุกซู่จนเผลอคว้าชายเสื้อคนข้างหน้าเอาไว้ไม่รู้ตัว

...ซ่า...

ในจอ...ภาพของบ่อน้ำกลับมาอีกครั้ง...

จ๋อม...

เสียงน้ำน้อยนิดที่ก้นบ่อกระเพื่อม...ตามมาด้วยเสียง กืด...กืด...ราวกับอะไรบางอย่างกำลังปีนขึ้นมาจากบ่อ...

พรวด!!!

อ๊า~~~!!!! ดีรอยกรีดร้องด้วยความตกใจ กระโดดกอดคนข้างหน้าแน่น

บ้าเอ๊ยยย! เสียงกริมจอว์โหมดบ๊วยเจ็บ(ใจ)ดังขึ้น

อิลฟอร์ทหัวเราะ กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ แขนแกร่งโอบเอาร่างบางเข้ามาใกล้ ก่อนจะชี้ไปที่จอทีวี ดูดีๆก่อนสิ

เอ๋? ดีรอยเงยหน้าขึ้น...

ไอ้หมอนั่น...! เสียงบ๊วยเจ็บ(ใจ)ยังคงดังต่อไป

ดีรอยกระพริบตาปริบๆ...กริมจอว์ยังคงนั่งเคี้ยวบ๊วยแผ่นยี่ห้อสะระแหน่ดองอย่างไม่สบอารมณ์ต่อ แต่ว่า...เสียง...

หึหึหึ...ท่าทางดูไม่ได้เลยนะนาย คราวนี้เป็นเสียงของอิลฟอร์ท

เสียง...ดังมาจากทีวี

ฮึ่ย!

ในทีวี...กริมจอว์ที่เปียกมะล่อกมะแล่กแถมยังเลอะเทอะด้วยคราบโคลนผสมเลือดตะกายขึ้นมาจากบ่อน้ำ บนหัวสีเปปเปอร์มินต์มีเศษผักตบชวาเกาะเต็มดูราวกับมงกุฎพระยาพฤกษารุกขชาติ

อิล...ถ้าแกยังอยากจะเก็บกล้องอันนั้นไว้ ขอเตือนให้เอามันออกไป...เดี๋ยวนี้

...นายนี่มันไม่รู้คุณค่าของเงินจริงๆ ให้ตาย...

...ซ่า...

และแล้ว...ภาพบนจอก็หายไป

นี่มัน...เรื่องอะไร? เกิดอะไรขึ้นเหรอ ดีรอยหันไปมองหน้าเพื่อนงงๆ แต่พอรู้สึกตัวว่าตัวเองกลัวจนไปกระโดดกอดอิลฟอร์ทก็รีบผละออกมา เอ่ยเบาๆ ขอโทษ... ใบหน้านวลขึ้นสีระเรื่อ

ชายหนุ่มผมทองเลิกคิ้วน้อยๆ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไร หันกลับไปถอดสาย USB ออก แล้วเปรยลอยๆ เสียดายที่เวอร์ชันแรกโดนใครบางคนทำซะแหลกกระจุยไปแล้ว

กริมจอว์ลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ บ๊วยหมดแล้ว...เดี๋ยวชั้นจะออกไปข้างนอกหน่อย เจ้าตัวคว้าเสื้อนอก ก่อนจะเดินออกจากห้อง ปิดประตูตามหลังเสียงดังปัง!

ดีรอยมองตามประตูที่กระแทกปิดอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก จนกระทั่งอิลฟอร์ทเอ่ยขึ้น

ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก เห็นอย่างนั้น แต่เจ้านั่นดูเหมือนจะอารมณ์ดีกว่าที่คิด เจ้าของนัยน์ตาสีดอกไวโอเลตว่า ก่อนจะสะบัดผมน้อยๆ ว่าแต่...ดีรอย...เย็นนี้ชั้นว่าง เราไปหาอะไรกินกันไหม

อะ...เอ๋? จริงเหรอ...แล้วอิลฟอร์ทไม่ต้องไป...

ไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้มากมั้ง วีดีโอบันทึกแรกก็โดนทำซะเป็นเศษไปแล้วนี่ หนุ่มผมทองยักไหล่...เรื่องอะไรจะไปแส่หาเรื่องให้หน้าสวยๆเป็นแผล เรื่องที่ควรยุ่งก็ยุ่ง แต่เรื่องที่ยุ่งแล้วจะยิ่งยุ่งนี่คงต้องขอผ่าน เป็นผู้สังเกตการณ์อยู่รอบนอกดีกว่ากันเยอะ


***


โรงเรียนเอกชนฮูเอโก้ มุนโด้... กริมจอว์ย่นคิ้ว มองมือตัวเองที่กำหมัดแน่น...ร่องรอยที่โดนกอผักสวะเกี่ยวจนเป็นแผลยังคงมีให้เห็นอยู่ตามแขนแกร่ง (สรุปว่า...ที่ได้เลือดเพราะโดนผักเกี่ยว? =_='')

ไอ้หมอนั่น... ทั้งๆที่รูปร่างออกจะบอบบางแบบนั้น...แต่ทันทีที่เขาประกาศตัวต่อหน้ากลับไม่แสดงสีหน้าอะไรเลยสักนิดราวกับไม่ยี่หระ...


--ย้อนความ--


จากเครื่องแบบ...นายคงเป็นเด็กโรงเรียนช่างกลอารันคาร์สินะ ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เมื่อจู่ๆชายหนุ่มร่างสูงสองคนก็ปรากฏตัวออกมาขวางทางเอาไว้

หึ รู้ว่าพวกเราเป็นใครแล้วยังทำลอยหน้าลอยตาได้ แกเองก็คิดว่าตัวเองเจ๋งใช่เล่นเหมือนกันนี่หว่า กริมจอว์แสยะยิ้ม ก่อนจะหยิบบ๊วยแผ่นซองใหม่ออกมาฉีกกิน

เปล่า... เด็กหนุ่มผมดำเอ่ยตอบ ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท แค่คิดว่าพวกนายมันก็แค่ไอ้กระจอกขี้เท่อชอบอวดเบ่งก็แค่นั้น

กริมจอว์กัดบ๊วยแผ่นค้าง...ก่อนจะค่อยๆดึงบ๊วยแผ่นออกจากปาก ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มอำมหิต แกนี่...พูดยังงี้วอนนี่หว่า... ร่างสูงหักนิ้วกรอบ ชั้นจะให้แกจำใส่กะโหลกเล็กๆนั่นไว้ตั้งแต่วินาทีนี้เลยว่า...ใครกันแน่ที่เป็นไอ้กระจอก

บ๊วยแผ่นมรณะไม่รอช้า วิ่งควงหมัดเข้าใส่ร่างบอบบางตรงหน้า

ฟ้าว~~~~!!!

หมับ!

!!! นัยน์ตาสีท้องฟ้าเบิกกว้าง เมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้ารับหมัดเอาไว้ได้

แค่นี้สินะ... ร่างนั้นเอ่ย ก่อนจะคว้าข้อแขนกริมจอว์เสียงดังกรอบ...และ...วินาทีต่อมา...กริมจอว์ก็ลงไปนอนกองแผ่อยู่ที่พื้นด้วยท่าทุ่มข้ามหลังของเด็กโรงเรียนเอกชนฮูเอโก้ มุนโด้

อิลฟอร์ทเบิกตากว้าง ไม่น่าเชื่อ... เขากับกริมจอว์เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็ก และตั้งแต่จำความได้ กริมจอว์เคยชกต่อยแพ้คนอื่นก็แค่ครั้งเดียวเท่านั้น...

ตอน 4 ขวบ...พวกเขาที่กร่างซะเกินวัย พยายามแย่งอมยิ้มจากเด็กรุ่นพี่วัย 5 ขวบ แต่มันเป็นการคำนวณผิดพลาด...ไม่นึกว่าไอ้รุ่นพี่มันจะเป็นมวย เลยโดนชกตาเขียวกันคนละทีสองที อิลฟอร์ทยังจำได้ดีว่าตอนนั้น...เจ้าซาเอล น้องชายวัย 3 ขวบที่ฉลาดเกินวัยขนาดทำโจทย์เลขม.ปลายได้ มันนั่งหัวเราะเขาหัวสั่นหัวคลอน ในขณะที่กริมจอว์เองก็สัญญากับตัวเองว่า...จะไม่ยอมแพ้ใครอีก

เรื่องราวในอดีตช่างหวานชื่นปนขื่นขม...อิลฟอร์ทยืนเก๊กหน้าทำมิวสิคให้นักไวโอลินที่ไหนก็ไม่รู้วิ่งมาสีทำเพลงให้ ก่อนจะรีบคว้ากล้องวีดีโอออกมาจากกระเป๋า

เอ้า สู้มันเลย กริมจอว์ ดูซิว่างานนี้จะเป็นไฟท์ที่ต้องจดจำรึเปล่า

(คนแต่ง แล้วทำไมเอ็งไม่เข้าไปช่วยฟระ =_=!!)

กริมจอว์วิ่งเอาตัวเข้าชาร์จ แต่ว่าก็ถูกเด็กหนุ่มนิรนามเหวี่ยงข้ามหลังลงไปนอนที่พื้นได้ทุกครั้ง

หนอยแน่... ไอ้หนุ่มผมฟ้าชักเหลืออด หันไปดึงเอาท่อเหล็กเก่าๆขึ้นสนิมแถวๆนั้นมาเป็นอาวุธ แก...งานนี้ได้เลือดแน่!

นัยน์ตาสีมรกตหรี่เล็กลง ดื้อด้าน มีแต่เรื่องให้เสียเวลา พรุ่งนี้เป็นคาบเรียนวิทยาศาตร์ตอนเช้าเสียด้วย ชั้นไม่มีเวลาให้นายทั้งวันหรอกนะ ร่างเล็กว่า ก่อนจะเคลื่อนตัวไปด้านข้างหลบท่อเหล็กที่บ๊วยแผ่นมรณะฟาดเข้ามาใส่แบบเต็มๆ พอท่อเหล็กพิฆาตพลาดวืด เด็กหนุ่มก็ยันสีข้างไอ้หนุ่มผมฟ้าอย่างเต็มเหนี่ยว!

โครม!!!

กริมจอว์ที่อยู่ในท่าที่ป้องกันตัวไม่ได้เสียท่า กระเด็นไปนอนแผ่อยู่ข้างทาง

งานนี้นายหมดหวังซะแล้วล่ะ กริมจอว์ อิลฟอร์ทที่ยืนถ่ายวีดีโออยู่ใกล้ๆเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสนเศร้า

ไอ้หนุ่มผมฟ้าโมโห คว้าท่อนเหล็กที่พลาดวืด เขวี้ยงใส่กล้องวีดีโอของอิลฟอร์ทร่วงตกกระจุย

หุบปากเหอะน่า...มันยังไม่จบแค่นี้หรอก

กริมจอว์ดันตัวลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปล๊อคคอเด็กหนุ่มโรงเรียนฝ่ายตรงข้ามที่กำลังเดินจากไปจากด้านหลัง

นายนี่ไม่รู้จักเข็ดสินะ ร่างบางเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะย่อตัวลงแล้วใช้แรงส่งจับพ่อหนุ่มผมฟ้าตีลังกากระแทกแผ่นไม้อัดที่ตอกปิดร่วงลงไปในบ่อน้ำใกล้ๆเสียงดังตูม!!!

กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊ค บ๊วยแผ่นมรณะ... อิลฟอร์ทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราวกับไว้อาลัย พลางคว้ากล้องวีดีโอสำรองออกมาจากกระเป๋า นายได้พ่ายแพ้อย่างหมดรูปเสียแล้ว


--จบการย้อนความ--


นัยน์ตาสีท้องฟ้าเป็นประกายวาบ ทำได้ไม่เลวเลย... ร่างสูงแสยะยิ้ม ร่างทั้งร่างสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น งานนี้ไม่ใช่หมูเสียแล้ว...

หึ แล้วเราจะได้รู้กัน

มันคือความแค้นของบ๊วย...แค้นนี้...ต้องชำระ


TBC