จริงๆแล้ว ยูระกะจะลงฟิกนี้หลัง Thunderstorm จบ แต่ว่า...ไหนๆก็ไหนๆ...แรงบ้ามันก็มา ปั่นมาแล้วก็เอามาลงซะเลย ฟิกนี้คู่ 6x4 ชายหกจกบ๊วยแผ่นxชายสี่บะหมี่เกี๊ยวค่ะ (อาจมีคู่อื่นแถมมาด้วยเล็กๆ) เป็นฟิกแบบติดตลก จะได้ไม่เครียดกันจนเกินไป (ฮา) ถ้ายังไงก็ลองอ่านๆดูนะคะ แหะๆ ^^;;
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊ค ไอ้หนุ่มผมฟ้า เด็กช่างกลอารันคาร์ เจ้าของฉายา บ๊วยแผ่นมรณะ เมื่อซัดคู่ต่อสู้จนหมดสภาพต้องรอไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแล้ว...จะทิ้งบ๊วยแผ่นสามรสเอาไว้ทุกครั้ง
กริมจอว์...บ๊วยแผ่นมรณะ ผู้ทระนงในฝีมือการชกต่อยของตน...บัดนี้...เขากำลังจะได้พบกับคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อ...คนที่จะทำให้เขาได้รู้จักกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรก...
Grimmjows Ordeal
แผลใจ...นักเรียนนักเลง
พลั่ก! ตุบ!
ร่างของนักเรียนโรงเรียนฝ่ายตรงข้ามล้มลงไปนอนกองหมอบราบคาบแก้วอยู่กับพื้น ไอ้หนุ่มผมฟ้ายักไหล่ ก่อนจะโยนเศษไม้ตะพดของคู่ต่อสู้ที่เจ้าตัวหักเสียคามือทิ้งอย่างไม่แยแส มือแกร่งข้างหนึ่งเสยเอาปอยผมที่ตกลงมาขึ้นไป ก่อนจะเหลือบมองคู่ต่อสู้ด้วยสายตาดูแคลน
สวะเอ๊ย...ไม่ได้เรื่องจริงๆ ว่าพลางกระทืบมือที่กระดิกง่อกแง่กอยู่ซ้ำ ก่อนจะฉีกเอาบ๊วยแผ่นที่กัดไปแล้วครึ่งหนึ่งโยนใส่ร่างที่ด่าวดิ้นอยู่ที่พื้น อ่ะ...ของขวัญก่อนจาก แล้วรู้เอาไว้ซะด้วยนะว่าแถวนี้ช่างกลอารันคาร์คุม อย่าได้คิดข้ามเขตซี้ซั้ว
ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินอาดๆจากไปด้วยความกร่างราวกับถนนสายนี้เป็นของข้า โดยทิ้งเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายและบ๊วยแผ่นสามรสเอาไว้เบื้องหลัง พร้อมกับดวงตะวันยามเย็นที่ค่อยๆอ่อนแสงลง...
กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊ค เขาคือตำนานมีชีวิต...ผู้สร้างเกียรติประวัติอันเหม็นโฉ่ให้กับนามอันเน่าสนิทอยู่แล้วของโรงเรียนช่างกลอารันคาร์...โรงเรียนที่ซึ่งมีชื่อเสียงในด้านติดลบยอดเยี่ยมอันดับหนึ่งว่าทุกคนที่ได้เข้าไปเรียนจะต้องกลายมาเป็นอันธพาล
แต่ทว่า...อันธพาลหรือที่เรียกกันว่า นักเลง นั้นก็ย่อมมีกฎของนักเลงด้วยกันเอง อาทิเช่น การไม่ก้าวล้ำเขตของกันและกัน แต่ทว่าในกฎเกณฑ์ที่ดูราวกับไม่มี(เพราะมันบังอาจล้ำเขตกันจนต้องให้สั่งสอนกันเป็นที่ประจำ)นั้น สิ่งที่เหมือนกันก็คือ...เหล่านักเรียนนักเลงต่างก็พยายามที่จะขยายอาณาเขตที่ตนคุม
แก๊งช่างกลอารันคาร์ของบ๊วยแผ่นมรณะก็เช่นเดียวกัน...
7899 โรงเรียน ชายหนุ่มรูปงาม เจ้าของเรือนผมยาวสีทอง เอ่ยด้วยน้ำเสียงปนสนุก นัยน์ตาสีดุจเดียวกับดอกไวโอเลตเป็นประกายระริก แผนที่เมืองที่มีหมึกลงกากบาทบนตำแหน่งโรงเรียนหลายแห่งกางแผ่หลาอยู่ตรงหน้า หึหึ เยี่ยมไปเลย กริมจอว์ ใครจะคิดว่าในเวลาเพียง 3 เดือน เราจะขยายอาณาเขตได้ขนาดนี้
เรื่องจิ๊บจ๊อยน่า กริมจอว์ที่นั่งเอนหลังเอกเขนกเอาขาวางพาดโต๊ะอย่างไม่เกรงมารยาทตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางเคี้ยวบ๊วยแผ่นสามรสไปด้วย
ครืด...
ประตูเปิดออก หนุ่มร่างเล็ก เจ้าของเรือนผมสีเงินสั้น วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้ายังคงแดงก่ำด้วยเลือดลมที่สูบฉีด กริมจอว์ ชั้นได้ข่าวว่านาย...
ดีรอย ชายผมฟ้าเอ่ยขึ้น ก่อนที่ผู้ที่มาใหม่จะทันได้พูดจบ บ๊วยแผ่นหมดแล้ว...ไปซื้อทีสิ
ดีรอยอ้าปากจะขัด แต่ถูกสายตาอำมหิตของกริมจอว์ทำให้ต้องรีบพยักเพยิด...บ๊วยแผ่นมรณะ...ถ้าเขาไม่รีบไปซื้อตามที่ว่า มีหวังมันได้กลายเป็นมรณะของเขาดังชื่อเป็นแน่แท้...
อะ...เอ้อ...ได้ ชั้นจะรีบไปซื้อมาให้
เอายี่ห้อ สะระแหน่ดอง นะ ห้ามซื้อผิดล่ะ
ระ...รู้แล้ว...งั้นเดี๋ยวชั้นมานะ! ดีรอยว่า ก่อนจะรีบวิ่งออกไป ทั้งที่ยังไม่หายเหนื่อยดี
ไม่ต้องขู่เจ้านั่นขนาดนั้นก็ได้นี่ เจ้าของนัยน์ตาสีม่วงเข้มว่า สะบัดเรือนผมสีเปลวแดดไปด้านหลัง ท่าทางน่าสงสารออก
...เดี๋ยวนี้นายใจอ่อนขนาดนี้แล้วรึไง อิลฟอร์ท นัยน์ตาสีท้องฟ้าเหลือบมองเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเด็กตาขวาง
หึ คนท่าทางเจ้าสำอางแย้มรอยยิ้มน้อยๆ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องแกล้งคนที่ไม่คิดจะสู้แต่แรก เสียแรงเปล่าๆ
หลักการบ้าบออะไรของนายอีกน่ะสิ แล้ว...ว่าไง...ตอนนี้ยังเหลือโรงเรียนอะไรที่ไม่ยอมให้เราเบ่งได้อีกบ้าง
อิลฟอร์ทยักไหล่ ถ้าเอาเฉพาะในเขตนี้...ก็โดนนายรวบไปหมดแล้ว เหลือแค่... ชายผมทองหรี่ตาลง ก่อนจะชี้ไปที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในแผนที่...ที่เดียวที่ยังไม่ถูกกากบาททิ้ง...
โรงเรียนเอกชนฮูเอโก้ มุนโด้
คิ้วเรียวของไอ้หนุ่มนักเลงโตเลิกขึ้นเล็กน้อย นายแน่ใจเหรอ โรงเรียนน้องชายนายไม่ใช่รึไง
เพราะเป็นโรงเรียนของเจ้านั่น... อิลฟอร์ทหัวเราะหึหึ ก็เลยยิ่งท้าทาย...ความคิดนาย...ไม่ใช่รึไง กริมจอว์
เจ้าของเรือนผมสีฟ้าแสยะยิ้ม ก่อนจะหักนิ้วกรอบ
นั่นสินะ ต้องแบบนี้สิ ถึงจะน่าสนุกหน่อย
***
เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนเงียบหายไปนานแล้ว...ภายในโรงเรียนเอกชนฮูเอโก้ มุนโด้ที่ปกติคับคั่งไปด้วยนักเรียนและครู บัดนี้หลงเหลือเพียงไม่กี่ชีวิตในตึกอาคาร...คนส่วนใหญ่พากันกลับบ้านไปหมดแล้ว จะเหลือก็แต่พวกที่ทำเวรทำความสะอาดกับพวกภารโรง
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูห้องพักครูดังขึ้นพอเป็นมารยาท ก่อนที่ประตูแบบบานเลื่อนจะเลื่อนเปิดออก
อาจารย์...เรียกผมมามีธุระอะไรเหรอครับ
เด็กหนุ่มรูปร่างบอบบาง เรือนผมสีดำสนิทกับนัยน์ตาสีมรกตที่ดูจะโดดเด่นเป็นพิเศษ ก้าวเข้ามาในห้อง
คนถูกเรียกว่า อาจารย์ เป็นชายรูปร่างท้วม สวมแว่นตาหนาเตอะ เรือนผมใส่เจลจนลื่นเป็นมันและหวีเสยไปด้านหลัง ให้ความรู้สึกเหมือนคนทำงานออฟฟิศที่อยู่มาจนจะตายเป็นผีเฝ้าที่ไม่ไปไหน
อ้าว อุลคิโอร่าคุง เชิญๆ เข้ามานั่งก่อนสิ ชายร่างท้วมเอ่ย ก่อนจะเรียกให้ลูกศิษย์นั่ง มือหนาละล่ำละลักคว้าเอาซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา
ครูเห็นผลการเรียนของเธอแล้ว คะแนนเป็นที่น่าพอใจมาก...ยอดเยี่ยมจริงๆ คะแนนแบบนี้คงเข้าโทไดได้สบายเลย ฮ่าๆๆ ร่างท้วมหัวเราะ ก่อนจะวางมือลงบนกระดาษคะแนนสอบ...ที่มุมขวาของหัวกระดาษมีชื่อเขียนอยู่... อุลคิโอร่า ชิฟเฟอร์
...ผมก็แค่ทำตามที่อาจารย์สอน เด็กหนุ่มเอ่ยเรียบๆ หาได้หลงระเริงไปกับคำชมที่ว่าเลยสักนิด
เอ้อ...ที่ครูเรียกเธอมานี่ ก็แค่อยากถามว่าเธอสนใจจะไปแข่งตอบปัญหาวิชาการรึเปล่า แบบว่า... ร่างท้วมถูกฝ่ามือเข้าด้วยกัน ก่อนจะเลียริมฝีปากแห้งๆของตนแผลบ สร้างชื่อให้โรงเรียนไง อย่างน้อย...ครูที่เป็นคนสอนเธอก็...
...ขอปฏิเสธ เด็กหนุ่มผมดำเอ่ยตัดบท ใบหน้างามไร้ความรู้สึกใดๆ
อะ...อะไรนะ!?
ถ้าอาจารย์อยากได้คนสร้างชื่อเสียงให้ ผมแนะนำว่าให้หาคนอื่นดีกว่า พูดจบก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ หันหลังเดินออกจากห้องไป โดยไม่สนใจเสียงเรียกของคนในห้องเลยสักนิด
เมื่อประตูห้องปิดลงสนิท...นัยน์ตาสีมรกตหรี่เล็กลง...
ขยะ...
ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดเย็นชา ก่อนจะสาวเท้ายาวๆเดินออกจากตัวอาคารไป...
TBCแกล้งชายหก...สนุกไปอีกแบบ เหอๆๆ
ตอนหน้า...เด็กช่างกลอารันคาร์ vs เด็กเอกชนฮูเอโก้ มุนโด้
ใครจะอยู่ใครจะไป...อย่าลืมติดตามนะก๊ะ
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ด้านล่างเช่นเคยค่า
